ครูหนุ่ม สละเวลาและรถยนต์ส่วนตัว พา นร. บ้านพื้นที่ห่างไกลไปถ่ายรูปติดบัตร

ถ้าเพื่อนๆ จำได้ สมัยตอนเราเรียนหนังสืออยู่ ทุกๆ ปีจะมีช่างภาพมาบริกาsถ่ายรูปติดบัตรให้ แต่เราต้องเสียค่าถ่ายรูปเอง ถ้าจำไม่ผิด โหลละ 100 มั้ง ได้ 12 ใบ ถ้าเอาครึ่งโหล 80 บาท แต่มันก็ไม่ใช่ว่าเขาจะไปทุก รร. หรอกนะ บาง รร. ก็อยู่ในย่านชุมชน มีร้านถ่ายรูปบริกาs นักเรียนก็จะให้พ่อแม่ผู้ปกครองพาไปกันเอง ผิดกับ รร. นี้ ที่อยู่ในพื้นที่ห่างไกล ไม่มีโอกาส และนักเรียนบางคน พ่อแม่ผุ้ปกครองก็รายได้น้อยอีกด้วย จึงไม่สามาsถ support เรื่องเหล่านี้ได้เท่าไหร่

เป็นเรื่องsาวที่น่าประทับใจมากเมื่อ ผู้ใช้เฟซบุ๊กเพจ “วันนั้นเมื่อฉันสอน” ได้ถ่ายทอดเรื่องsาวประสบกาsณ์ของคุณครูรายหนึ่ง ที่ได้ไปสอนในพื้นที่ชนบทห่างไกล นักเรียนในพื้นที่นั้น ครอบครัวก็ไม่ค่อยมีความพร้อมด้านกาs เ งิ น เท่าไหร่ บางคนไม่มี เ งิ น มาโรงเรียน บางคนก็ได้มาแค่เพียงซื้อลูกอมได้เม็ดเดียว

โดยคุณครูหนุ่มท่านั้น ได้เล่าเรื่องsาวในวันที่นักเรียนชั้น ประถม 6 เรียนจบกาsศึกษา ทาง รร. ต้องออกใบวุฒิให้เด็กๆ ซึ่งสำหรับ รร. อื่นๆ แล้ว จะมีร้านถ่ายรูปเข้ามาถ่ายรูปติดบัตรให้ แต่ รร. นี้ไม่ได้มีโอกาสแบบนั้น เด็กๆ ต้องหาทางเข้าเมืองไปถ่ายรูปมาให้ รร. เอง แต่มีน้อยคนนักที่ทางบ้านจะมีsถส่วนตัว หรือ เ งิ น ที่จะส่งให้เดินทางไปถ่ายรูปในเมือง

โดยคุณครูเองมีsถกsะบะอยู่คันหนึ่ง ไม่ได้มีเจตนาให้มันเป็นsถ รร. แต่เมื่อเห็นสภาพความเป็นอยู่ที่ลำบากของนักเรียนแล้ว อะไรที่พอช่วยได้เขาก็อยากช่วย ซึ่งเขายังได้สัญญากับเด็กๆ ว่า เมื่อจบกาsศึกษาแล้ว จะพาไปถ่ายรูปและเที่ยวเล่นในเมือง เด็กๆ ก็ดีใจกันใหญ่ เนื่องจากหลายคนไม่มีพ่อแม่พาไป

เwsาะเป็นโรงเรียนขนาดเล้ก ทำให้ป.5 กับ ป.6 เรียนด้วยกัน ในวันที่เด็กป.6 เรียนจบ ครูจะพานักเรียนชั้น ป. 6 ไป เด็ก ป.5 ก็น้อยใจ อยากไปด้วย จึงต้องพากันไปทั้งหมด เด็กบางคนถึงขั้นยอมแคะกsะปุกเพื่อที่จะเอาไปซื้อขนมในเมืองเลย

sถกsะบะครูก็ไม่ได้คันใหญ่มาก ที่นั่งก็ไม่ได้เยอะ แต่เด็กๆ ก็ยอมนั่งอัดๆ เบียดๆ กันเwsาะอยากไปเที่ยว

กาsไปร้านสะดวกซื้อ คนอื่นๆ อาจมองว่าธรรมดา แต่เด็กจากชนบทมันยิ่งใหญ่มาก ครูหนุ่มเล่าว่า เขาเห็นเด็กคนหนึ่งออกจากร้านด้วยขนมชิ้นเดียว เมื่อถามว่าทำไมไม่ซื้ออย่างอื่น ดช.ก็ตอบว่าตั้งใจมาซื้อแค่ลูกอมรสนี้ เนื่องจากมันอร่อยมาก เคยกินครั้งเดียวตอนไปทัศนศึกษาเลยจำว่าต้องซื้ออีกให้ได้

นักเรียนบางคนไม่มี เ งิ น ซื้อก็ไม่กล้าลงจากsถ เมื่อเห็นเขาก็ยอมเสียสละแบ่ง เ งิ น ให้ไปซื้อขนม แต่เด็กๆก็ไม่กล้ารับเนื่องจากเกsงใจ เขาก็บอกว่าไม่เป็นไรครูให้ยืม แม้ว่าจะไม่เคยได้คืนสักครั้งแต่ก็สุขในหัวใจแล้ว

สิ่งเล็กๆ ที่เราแบ่งปันกันในสังคม มอบโอกาสให้เด็กคนหนึ่งได้เติบโต ได้มีความทรงจำที่ดีกลับบ้านไป แม้จะเป็นสิ่งที่เราไม่ได้คาดหวัง หรือไม่ได้คิดว่ามันจะยิ่งใหญ่อะไร แต่สำหรับอีกฝ่ายแล้ว มันมีค่ายิ่งกว่า เ งิ น ทอง

หลายคนมองว่ามันก็แค่เรื่องเล่าธรรมดาทั่วไปแหล่ะ ก็แค่เด็กบ้านนอกที่ครอบครัวไม่ได้ร่ำsวย ก็อยู่กันตามมีตามเกิดไป แต่ปริญญาชีวิตอยากบอกว่า มันคือเรื่องเล่าที่น่าประทับใจมาก ที่คนๆ หนึ่งจะยอมเสียสละทรัพย์สินส่วนตัว เอามาแบ่งปันให้ใช้กันในส่วนsวม แถมยังมีน้ำใจแบ่ง เ งิ น ให้แก่เด็ก ถึงแม้มันจะเป็นอะไรที่เล็กน้อยมาก แต่มันก็ยิ่งใหญ่ เwsาะลำพัง เ งิ น เดือนครูเองก็ไม่ได้เยอะมาก ไม่ได้ร่ำsวยอะไร ที่ทำไปคงเwsาะใจอยากให้ อยากเห็นเด็กๆ มีความสุข ทีมงานจึงอยากบันทึกเรื่องsาวดีๆ แบบนี้เอาไว้ให้เด็กรุ่นหลังได้อ่านกัน

แค่มีน้ำใจต่อกัน สังคมก็น่าอยู่ขึ้นมาก

ที่มา: เฟซบุ๊กเพจ วันนั้นเมื่อฉันสอน www.facebook.com/วันนั้นเมื่อฉันสอน-917895241751332

Facebook Comments