คำขอจากพ่อแม่ ในวันที่ท่านแก่ตัวลง ขอจงเข้าใจ

เมื่อท่านแก่ตัวลง ไม่ใช่อย่างที่เคยเป็น ขอโปรดเข้าใจท่าน มีความอดทนต่อท่านเพิ่มขึ้นอีกสักนิด

หากท่านทำแกงหกใส่เสื้อตัวเอง หากท่านลืมวิธีผูกเชือกรองเท้า ขอให้คิดถึงตอนแรกๆ ที่ท่านสอนให้เราทำทุกอย่างด้วยตัวของท่านเอง

ตอนท่านเริ่มพร่ำบ่นแต่เรื่องเดิมๆ ที่อาจทำให้เรารู้สึกเบื่อ ขอให้อดทนสักนิด อย่าเพิ่งขัดท่าน เพราะตอนเรายังเล็กๆ ท่านยังเคยเล่านิทานเรื่องซ้ำๆ ให้เราฟังไม่รู้เบื่อ จนเราผล็อยหลับไป

หากท่านต้องการให้เราช่วยอาบน้ำให้ ก็อย่าตำหนิท่านเลยนะ ยังจำตอนที่เรายังเล็กๆ ได้ไหม ท่านต้องทั้งกอดทั้งปลอบ เพื่อให้เรายอมอาบน้ำอยู่บ่อยๆ

หากท่านไม่เข้าใจกับวิทยาการใหม่ๆ ได้โปรดอย่าหัวเราะเยาะท่าน จำตอนที่ท่านเฝ้าอดทนตอบทุกคำถาม ว่าทำไม ทำไม ทุกครั้งที่เราถามได้ไหม ท่านดีใจที่จะตอบเราทุกครั้งทุกคำถามอย่างเข้าใจ

ตอนท่านเหนื่อยล้าจนเดินต่อไม่ไหว ขอจงยื่นมือที่แข็งแรงของเราออกมาช่วยพยุงท่านบ้าง เหมือนตอนที่ท่านพยุงเราให้หัดเดินในตอนที่เรายังเล็กๆ ยังไงหละ

หากท่านเผอิญลืมหัวข้อที่กำลังสนทนากันอยู่ ขอจงให้เวลาท่านคิดสักนิด เพราะที่จริงแล้ว เรื่องที่ท่านพูดนั้นไม่สำคัญเท่าไหร่หรอก แต่ท่านขอเพียงมีเราข้างๆ และฟังท่าน เพียงแค่นี้ท่านก็พอใจแล้ว

ตอนเราเห็นท่านแก่ตัวลง ไม่ต้องเสียใจ แต่ขอให้เข้าใจท่าน สนับสนุนท่าน อดทนกับท่านหน่อย ให้เหมือนตอนที่ท่านสนับสนุนเราตอนเราเพิ่งเรียนรู้ใหม่ๆ อย่างเข้าใจ

ตอนนั้นท่านนำพาเราเข้าสู่เส้นทางชีวิต ตอนนี้ท่านอยากจะขอให้เราเป็นเพื่อนท่านบ้าง พาท่านเดินไปให้สุดเส้นทาง ให้ความรักและอดทนต่อท่านสักนิด

ท่านจะยิ้มด้วยความขอบใจ และในรอยยิ้มของท่าน ก็มีแต่ความรักอันหาที่สิ้นสุดมิได้ของท่านที่มีให้กับเรา

อดทนกับท่านหน่อยนะ อดทนในความรักที่ท่านมีให้เรา จวบจนถึงวันหนึ่งที่ท่านจะมีชีวิตอยู่ดูเรา ด้วยความรักอันบริสุทธิ์จากหัวใจที่อ่อนล้าของท่าน ที่มีให้เราเสมอและตลอดไป

บทความดีๆจากเพจ : NationBooks

ปล. บทความนี้ ไม่ทราบผู้ใดเขียน แต่ถือเป็นบทความดีอีกบทความหนึ่ง เลยขอนำมาถ่ายทอด เพื่อเตือนใจให้กับเราทุกคน เพราะเมื่อวันหนึ่ง เราทุกคนจะแก่ชราไปเช่นกัน

Facebook Comments