พ่อบอกผมว่า หมาดุแค่ไหน เอาลูกชิ้นให้มันกินทุกวันมันก็เชื่องแล้ว ไม่เหมือนคน

พ่อบอกผมว่า หมาดุแค่ไหน เอาลูกชิ้นให้มันกินทุกวันมันก็เชื่องแล้ว ไม่เหมือนคน

ในซอยบ้านผมจะมีหมาตัวใหญ่ๆ มากๆอยู่ตัวนึง ถ้าให้เดา ผมเดาว่ามันคงไม่ค่อยชอบขี้หน้าผมเท่าไหร่ หรือไม่มันก็คงไม่ขอบขี้หน้าใครเลยแถวนั้น ทุกครั้งที่ผมเดินผ่านหน้าบ้านของมัน เวลาผมออกไปซื้อขนมหน้าปากซอยกิน มันจะเห่าผมดังมาก กระโจนใส่ประตูเหล็กอย่างบ้าคลั่ง ผมงงมาก มันเห่าเหมือนผมไ ปฆ่ า พ่อแม่มัน ต า ย อย่างนั้นแหล่ะ

เวลาพ่อหรือแม่ผมใช้ให้ออกไปซื้อของให้ ผมเล่าให้พ่อฟังว่าไม่กล้าไปกลัวหมา พ่อบอกผมว่าไม่ต้องกลัวมันหรอก หมาน่ะ ต่อให้มันดุแค่ไหนก็ตาม ให้ลูกชิ้นมันกินทุกวันๆ เดี๋ยวซักวันมันก็จะเชื่องเอง เพราะหมามันรู้บุญคุณคน มันซื่อสัตย์ และไม่หักหลังเรา

นับแต่วันนั้นเป็นต้นไป ผมเจียดเงิน 2 บาทซื้อลูกชิ้น 1 ไม้ สมัยผมมันไม้ละ 2 บาท มีอยู่ 4 ลูก ผมกินสองลูกแบ่งหมา 2 ลูกทุกวัน วันแรกๆผมก็กล้าๆ กลัวๆ โยนให้มัน มันแทบจะกัดมือผมให้ขาด ถ้าไม่มีประตูเหล็กกั้นไว้ผมคงมือขาดไปแล้ว

วันเวลาผ่านไปไม่นานมาก ไอ้หมาตัวนั้นมันไม่เห่าผมอีกเลย กระดิกหางใส่รอผมทุกเย็น วันหนึ่งเจ้าของบ้านปิดประตูไม่สนิท ด้วยความที่มันตัวใหญ่และแรงเยอะ มันก็ออกจากบ้านมาได้ ผมตกใจมาก นึกว่ามันจะกัดผมแล้ว เพราะผมตัวเล็กนิดเดียว ตัวเล็กกว่ามันอีก แต่ไม่เลยครับ เจ้าหมาตัวนั้นมันวิ่งกระดิกหางมาหาผม หยอกเล่นกับผม สนุกสนาน

ตั้งแต่วันนั้นเราเป็นเพื่อนกัน และวิ่งเล่นกันมาโดยตลอด ตั้งแต่วันนั้นมาจนโตผมจึงนึกถึงคำพ่อสอนมาตลอดที่ว่า หมาที่ว่าดุๆ ไมว่ามันจะดุแค่ไหนก็ตาม หากเราหยิบยื่นไมตรีให้ มอบความเป็นมิตรให้ ดุแค่ไหนก็กลายเป็นเชื่อง แต่กับคนต่อให้เราดีแค่ไหน จริงใจแค่ไหน เลี้ยงอาหารดีแค่ไหน ก็ยังหักหลังเราได้

ให้ลูกชิ้นหมากินครั้งเดียว มันรักเราตลอดชีวิต ช่วยคน 10 ครั้ง ส่วนมากไม่ค่อยจำ เพราะจะจำแต่ครั้งที่เราไม่ช่วย ลูกชิ้นไม่กี่ไม้ซื้อใจหมาได้ตลอดชีวิต กับคนต่อให้เลี้ยงดีแค่ไหนก็เชื่อใจไม่ได้จริงๆ หมาที่ว่าดุยังไม่น่ากลัวเท่าใจคน!

ขออนุญาตเล่าเรื่องต่อ ไม่ทราบต้นฉบับที่แท้จริง แต่อยากส่งต่อเป็นวิทยาทาน มีการเพิ่มเติมเนื้อหาเล็กน้อยเพื่ออรรถรส

หากคิดว่าใช่ถูกใจก็ ll ช ร์

ขอบคุณผู้เขียน ~ไม่ทราบต้นฉบับ

เรียบเรียงโดย ปริญญาชีวิต

Facebook Comments