วันเวลาที่ผ่านมาคนเราจะมีเวลาอยู่ด้วยกันซักกี่วันอ่านไปคิดไปน้ำตาก็ไหล

นับจากอดีตมาจนปัจจุบัน มีนักปราชญ์และศาสดามากมายพ ย า ย า มขบคิดหาคำอธิบายเกี่ยวกับความรักในแง่มุมต่างๆ หากทั้งหมดอาจกล่าวได้ว่าเป็นเพียง ‘ทฤษฎี’ ซึ่งชี้ให้เห็นว่า ‘ความรัก’ ในโลกของประสบการณ์ยังคงมีความลึกลับและเป็นสิ่งซึ่งเราทั้งหลายยังไม่อาจเข้าใจได้รอบด้าน

‘ความรัก’ จึงมักเดินทางมาพร้อมกับ ‘ความไม่รู้’ และเพราะความไม่รู้ที่ ย า กจะเข้าใจได้ก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นใน ย า มที่เราตกอยู่ในห้วงแห่งความรัก เหมือนดังคำกล่าวอันโด่งดังของ Slavoj Žižek ที่ว่า “หากคุณสามารถให้เหตุผลได้ว่าคุณรักใครสักคนเพราะอะไร มันก็แปลได้ว่าคุณไม่ได้รักคนคนนั้นจริงๆ”

เมื่อมาถึงจุดๆหนึ่งของชีวิตเราจะรู้ว่าความรักไม่ได้มีไว้ครอบครองแต่ความรักมีไว้เพื่อดูแลห่วงใยใส่ใจคิดถึงเมื่อมีกันอยู่ก็ควรที่จะรักษามันไว้ให้ดีที่สุดเพราะเราไม่อาจรู้เลยว่าเราจะอยู่ด้วยกันไปได้นานแค่ไหน จงทำให้เเต่ละวันเป็นวันสำคัญเป็นวันที่ดีที่สุดเป็นวันที่มีความสุขที่สุดและคิดเสมอว่ามันเป็นสุดท้ายที่คุณจะได้อยู่กับคนที่รักเราหรือคนที่รักคุณ

วันหนึ่งภรร ย า ได้บอกกับสามีว่าฉันจะกลับบ้านไปเยี่ยมแม่จะไปค้างสักคืนหนึ่งแม่ไม่ค่อยสบายคุณจะขับรถไปส่งฉันหน่อยได้ไหม ฝนตกหนักแบบนี้ไปรถโดยสารไม่สะดวกเลยสามีซึ่งหน้าตาบูดบึ้งมาตั้งแต่เช้าไม่ตอบภรร ย า แต่กลับกระชากเสียงถามกลับไปว่า

เมื่อวานเธอซื้อเสื้อใหม่มาใช่ไหมเธอรับปากฉันแล้วนะว่าจะไม่ใช่เงินฟุ่มเฟือยเรายังต้องผ่อนบ้านผ่อนรถส่งลูกเรียน ค่าใช้จ่ายเยอะแยะทำไมไม่ช่วยกันประหยัดภรร ย า พูดออกมาเสียงเบาๆอย่างคนรู้สึกผิดว่า

ที่แท้คุณโกรธเรื่องนี้นี่เองภรร ย า ก้มหน้าจัดเสื้อผ้าเงียบๆแล้วบอกสามีว่าวันนี้มีรถโดยสารเข้าเมืองแค่เที่ยวเดียว ฉันคงต้องรีบไปแล้วหละคุณไม่ต้องไปส่งก็ได้แล้วเธอก็ออกบ้านไปโดยสามีไม่สนใจเลยเพราะยังโกรธอยู่มากประมาณครึ่งชั่วโมงผ่านไป

สามีได้ยินเสียงเอะอะบนถนนจึงออกไปดูแล้วจึงได้ยินผู้คนตะโกนกันว่าฝนที่ตกหนักเซาะตลิ่งจนสะพานเข้าเมืองได้ขาดลงมีรถเมล์คันหนึ่ง ตกลงไปในน้ำด้วยสามีได้ยินดังนั้นตกใจมากกระโดดออกจากบ้านไปทันทีเมื่อไปถึงแม่น้ำรถเมล์ที่ถูกเก็บกู้จากน้ำเหลือเพียงซากเหล็ก

สัมภาระกระเป๋าต่างๆของผู้โดยสารกระจัดกระจายมีการหามร่างของผู้เสียชีวิตคนแล้วคนเล่า ขึ้นมาจากแม่น้ำชายหนุ่มเฝ้ามองหาภรร ย า ก็ไม่พบก็เสียใจเจียนสิ้นสติ เฝ้าถามหน่วยกู้ภัยที่ทำงานอยู่ว่าเห็นภรร ย า ผมบ้างไหมๆๆๆเธอใส่เสื้อสีแดงกางเกงสีดำทุกคนส่ายหน้าบอกว่าไม่เห็น

เวลาผ่านไปจนเกือบเย็นกู้ภัยหยุดการทำงานเพราะไม่มีผู้เสียชีวิตที่หาพบแล้วจึงบอกชายหนุ่มว่าหัก ห้ามใจเถอะนะภรร ย า คุณคงโดนน้ำพัดไปไกลแล้ว ชายหนุ่มเดินกลับบ้านเหมือนคนไม่มีวิญญาณร้องไห้ไปคร่ำครวญไปตลอดทางในใจของเขาเฝ้าแต่คร่ำครวญว่าทำไมๆๆๆ

เราไม่ขับรถไปส่งเธอนะเราไปด่าเธอทำไมว่าใช้เงินฟุ่มเฟือยเสื้อตัวเดียวมันจะราคาเท่าไหร่กันแต่เมื่อกลับถึงบ้านคาดไม่ถึงว่าภรร ย า กลับนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารมีอาหารอยู่บนโต๊ะในมือเธอมีเสื้อกันหนาวเก่าตัวหนึ่งซึ่งเธอกำลังเย็บซ่อม

ชายเสื้อที่รุ่ยอยู่คุณไปไหนมาคะภรร ย า ยังพูดไม่ทันจบสามีก็ตรงเข้าไปกอดเธอจนแน่น คุณเป็นอะไรร้องไห้ทำไมวันนี้ฉันมัวเอาเสื้อไปคืนที่ร้านเสียเวลาอ้อนวอนให้เขารับคืนไปมากเลยไปขึ้นรถเมล์ไม่ทัน อากาศจะหนาวแล้วฉันเลยรื้อเสื้อเก่ามาซ่อมก็พอใส่ได้อีกหลายปีนะคะฉันนี่แย่จริงๆของเก่าก็ยังมีไปซื้อของใหม่มาทำไม

เรื่องบางเรื่องเราโกรธจนลืมไปว่ามันไม่สำคัญเทียบเท่ากับความสุขของเราเลยนะเรื่องบางเรื่องไม่สำคัญเท่ากับความสุขของคนที่เรารักเรามีเวลาในโลกนี้จำกัดเวลาที่ใช้ร่วมกันยิ่งจำกัดอะไรที่ไม่สำคัญมากพอก็อย่านำมาเป็นอารมณ์มากมายนักเลยคลั่งกับเรื่องเล็กน้อยไปไย

มนุษย์ต้องการการสื่อสารมากกว่าสิ่งมีชีวิตชนิดใดบนโลก และ ย า มที่รู้สึกขาดเราย่อมตระหนักถึงความโดดเดี่ยวที่เกิดขึ้นภายในตัวเราเอง

เมื่อมนุษย์ไม่สามารถรักษาและประคับประคองความสัมพันธ์นั้นไว้ได้ ความเจ็บปวดทั้งหลายที่เกิดขึ้นก็ย่อมส่งผลให้เรารู้สึกโดดเดี่ยว หรือโดดเดี่ยวยิ่งกว่าตอนที่เราอยู่เพียงลำพังด้วยซ้ำไป

นับจากอดีตจนปัจจุบัน มีนักปราชญ์และศาสดามากมายพ ย า ย า มขบคิดหาคำอธิบายเกี่ยวกับความรักในแง่มุมต่างๆ หากทั้งหมดอาจกล่าวได้ว่าเป็นเพียง ‘ทฤษฎี’ ซึ่งชี้ให้เห็นว่า ‘ความรัก’ ในโลกของประสบการณ์ยังคงมีความลึกลับและเป็นสิ่งซึ่งเราทั้งหลายยังไม่อาจเข้าใจได้รอบด้าน

ขอบคุณเนื้อหาบางส่วนจาก bitcoretech

เรียบเรียงโดย ปริญญาชีวิต

Facebook Comments