เรื่องเล็กน้อยที่คู่ชีวิตควรทำให้กัน แค่วันละ 10 นาทีก็เพียงพอแล้ว

หากพูดถึง”คู่รัก” ก็คือ คนสองคนที่รักกัน มีความผูกพันกัน มีความรู้สึกดีๆต่อกัน คอยสร้างความสุขให้กันและกัน

ยอมรับในสิ่งที่เขาและเราเป็นได้ ‘เพียงบางส่วน’ และสุดท้าย..

เมื่อตัวตนที่แท้จริง ในด้านต่างๆเผยออกมา มันก็จะกลายเป็นสิ่งที่ ต่างฝ่ายต่างทำร้ายกันได้อย่างเลือดเย็น

จนหมดรัก และไปจากกันในที่สุด อาจจะจบกันด้วยดี และบางคู่ อาจจบกันไม่ดี เกลียดกันไปเลยก็มี

แต่ “คู่ชีวิต” คือ คนสองคนที่รักกัน ผูกพันกัน มีความรู้สึกดีๆให้กันเสมอ คอยสร้างความสุขและความ ทุ ก ข์ ใหักันและกัน

ยอมรับใน ‘ทุกๆ’ ตัวตนที่เขาและเราเป็นได้ แม้ตัวตนของอีกฝ่าย เราจะไม่ชอบ เราจะรังเกียจมากน้อยแค่ไหนก็ตาม

และมันก็มักจะมาคอยทำร้ายกันและกันอยู่เสมอ แต่สุดท้าย ทั้งสองคน ก็จะไม่ทิ้งกันไปไหน

เพราะคู่ชีวิต คือคนสองคนที่ยังคู่กัน แม้ว่าลึกๆทั้งคู่อาจจะหมดรักกันไปแล้วก็ตาม หรือจะเบื่อ หรือเหนื่อยต่อกันแค่ไหน

แต่ก็จะทิ้งกันไม่ลง จะคอยอยู่เคียงข้างกันเสมอ และจะอยู่เพื่อคอยสร้างความสุขและความ ทุ ก ข์ ให้กัน ‘ตลอดไป’

มีสามีภssยาคู่หนึ่ง สามีมีอาชีwเป็นคนขับรถ Taxi เขาทำงานตั้งแต่เช้าจรดเย็น เมื่อกลับถึงบ้าน เขาก็เหนื่อยล้าจนแทบไม่อยากจะทำอะไรแล้ว

ส่วนภssยาเป็นแม่บ้าน พอเห็นสามีกลับมา ก็มักจะคอยซักถามเสมอว่าวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?

“เหนื่อยไหมคะ..? ฯลฯ” ภssยาเอ่ยปากถาม

ผู้เป็นสามีได้แต่ตอบแบบผ่านๆ และก็เดินเข้าห้องไป พอเวลาผ่านไปนานวัน ฝ่ายภssยาก็เริ่มรู้สึกว่าเธออาจจะทำให้เขารำคาญใจหรือเปล่า เธอจึงไม่ค่อยซักถามสามีอีก แต่เธอยังคงทำหน้าที่จ่ายตลาด ทำกับข้าวเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คือ ภssยาใส่ใจเขาน้อยลง เริ่มก้าวร้ าว ใจร้อน และหาเรื่อง บ่นทุกครั้งเมื่อเห็นเขากินแล้วไม่ล้ าง ไม่เก็บรองเท้าใส่ตู้เมื่อกลับถึงบ้าน ฯลฯ

สามีรู้สึกไม่มีความสุข อึดอัดเมื่อกลับถึงบ้าน สามีไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร? บ่ายของวันหนึ่ง เขานั่งพักกับพี่ๆ คนขับแท็กซี่ด้วยกันเขาได้ระบ ายความรู้สึกผิ ดหวังของการใช้ชีวิตคู่ของเขาให้พี่คนหนึ่งฟัง พี่คนนั้นตบบ่าเขาเบาๆและบอกว่า…

“ไอ้น้อง! วันหลังนะ ต่อให้เอ็งเหนื่อยยังไงก็ตาม เอ็งต้องปลุกชีวิตชีวาอยู่คุยกับเมียของเอ็งก่อน ไม่ต้องมาก สักสิบนาทีก็พอ!”

“มันช่วยได้เหรอพี่..?” (เขาถามออกไปแบบสงสัย)

“เย็นนี้เอ็งก็ลองทำตามที่ข้าบอก เดี๋ยวเอ็งก็รู้ว่าช่วยได้ไหม” (พี่ชายคนนั้นยกนิ้วให้แล้วเดินไปที่รถและขับออกไป)

เย็นวันนั้น.. พอเขากลับถึงบ้าน แม้เขาจะรู้สึกเหนื่อย.. เขาฝืนยิ้มและทักภssย าขึ้นว่า

“ที่รัก ผมกลับมาแล้ว”

เธอชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัว แล้วก็เอ่ยขึ้นว่า…

“อ้าว กลับมาแล้วเหรอ..?”

เขาเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้อง เดินผ่านโซฟาที่เขามักจะล้มตัวลงนอนเป็นประจำด้วยความอ า ลั ย จากนั้นก็เดินเข้าครัว

“คุณเหนื่อยไหม..? ผมช่วย!”

“คุณทำเป็นเหรอ..?”

เธอเอ่ยถามแต่ก็เอาผักชีและต้นหอมยั ดใส่มือเขา

“ล้างและก็หั่นให้หน่อย”

เขายืนเป็นลูกมือเธอและเล่าเรื่องต่างๆ ที่พบเจอกับลูกค้าในวันนั้นให้เธอฟังไปทำกับข้าวไปพลางๆ อาหารมื้อนั้น เขาและเธอไม่รู้ขุดเรื่องราวอะไรมากมายจากไหนมาคุยกัน เขารู้สึกสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนมันสุขอุ่นๆในหัวใจอย่างไรบอกไม่ถูก เธอตักอาหารให้เขาจนเต็มถ้วยแบบไม่เคยเป็นอย่างนี้มานานแล้ว

“คุณขับรถเหนื่อยมาทั้งวัน ทานให้เยอะๆนะ”

หลังจากทานข้าวเสร็จ เขารีบเก็บชามจะเอาไปล้ างในครัว เธอจับมือเขาไว้พล างบอกว่า…

“เดี๋ยวฉันล้างเอง คุณเหนื่อยมาทั้งวัน ไปหาอะไรเย็นๆดื่มเถอะค่ะ”

หลังจากวันนั้น เมื่อเขากลับจากขับแท็กซี่ ก็มักจะอยู่เป็นเพื่อนคุยกับเธอเสมอทุกวันเมื่อกลับถึงบ้าน เป็นลูกมือช่วยเธอเตรียมกับข้าว และฟังเธอเล่าเรื่องต่างๆที่เธอได้ยินได้ฟัง ดูเหมือนเขาจะคุยกับเธอไม่ถึง 10 นาทีเสี ยด้วยซ้ำ เธอก็มักจะบอกกับเขาว่า…

“ไปๆเลยคุณ ออกไปหาอะไรเย็นๆดื่มเถอะ คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

และสิ่งที่เขาเป็นสุขมากขึ้นก็คือ เธอรู้จักเอาใจเขามากขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากเลย ต้องรู้จักหาเวลาเป็นเพื่อนเธอบ้าง ไม่ต้องมากมาย แค่ 10 นาทีก็พอแล้ว

ผู้หญิงไม่ต้องการอะไรมาก ชายหนุ่มเอ๋ย… เธอเคยเอาใจใส่ภssย าของเธอจริงๆบ้างไหม? อย่ าปล่อยให้ใจของเธอเย็นชาไปเสี ยแล้ว ถึงค่อยบอกรักเธอเขามอบหัวใจให้เธอแล้ว อย่ าทำเป็นมองไม่เห็น อย่ารอให้ถึงวันนั้น วันที่หัวใจของหล่อนไม่มีเธออยู่ข้างในอีกแล้ว วันนั้น เธอเองนั่นแหละที่จะร้องไห้

เมื่อใช้เวลากับ “ชีวิตคู่” ที่ว่านี้นานเข้า “ชีวิตคู่” ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคนทั้งสองไปพร้อมๆ กัน หาก “ชีวิตคู่” หายไปจากชีวิตของพวกเขา พวกเขาย่อมรู้สึกราวกับบางส่วนของชีวิตแหว่งวิ่นไปด้วย

หาก “คู่ชีวิต” หายไป “ชีวิตคู่” ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตย่อมหายไปด้วย

และชีวิตก็จะไม่ใช่ชีวิตเดิมที่เขาหรือเธอคุ้นเคยอีกต่อไป วันรุ่งขึ้นของการจากไปของอีกคนหนึ่งนั้นจะแตกต่างไปอย่างมากจากหลายสิบปีที่ผ่านมา อาจต้องใช้เวลาปรับสมดุล “ชีวิตใหม่” สักระยะ

คนบางคนที่อยู่กับเรามานาน เขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของบ้านเท่านั้น แต่เขายังเป็น “ส่วนหนึ่งของเรา” อีกด้วย

การดูแลกันและกันของคนแก่จึงมีความจริงบางสิ่งซ่อนอยู่ในนั้น มันมิใช่ความรักหวานชื่นในช่วงเริ่มคบหาเอาใจ หากเป็นความรู้สึกหวาดหวั่น กลัวการสูญเสีย กลัวที่จะต้องอยู่ตัวคนเดียว ปะปนกับความห่วงใย ความรัก และความผูกพัน

ขอขอบคุณ : gangbeauty, สมาชิกพันทิป wow_sugar, สมาชิกพันทิป

สมาชิกหมายเลข 1223494

Facebook Comments